Wat fotootjes!

 Dan maar weer eens een fotoserietje, gewoon omdat het kan.

1.) De lieve iniminiwekker die ik van m'n moeder kreeg. Hij tíkt alleen. Dus ik denk dat hem verbanning wacht. Maar lief is hij wel.

 2.) Het lief ingepakte popje wat ik bij een setje kaarsen voor m'n verjaardag kreeg. Zo heerlijk winters - ja, ik hou ervan.

 3. De frustratie. Heb ik me uitgesloofd door dure behandelprotocollen aan te schaffen (die best bruikbaar zijn trouwens), wordt het voorlopig toch niks met stages. (Halfhalf kun je mijn allereerste gehaakte uil zien, maar die is een klein beetje gaterig dus de rest wíl je helemaal niet zien).

4.) Projectje voor tussen het statistieken door: De kippenschoen van Betty. Gewoon omdat haken ontspannend is.









 

5. Gisteren kreeg ik deze mooie kaarten uit Zweden. Daar móet je toch wel blij van worden? :)

Mensen aardig vinden en gym.

Ik heb me bedacht dat ik wil leren om alle mensen te mogen, of ze nu leuk zijn of stom. Het is veel handiger om het goede in iedereen te zien - zelfs als dat een beetje naïef is. Misschien is de reden wel helemaal niet zo altruïstisch - misschien zelfs wel redelijk egoïstisch, want als ik iedereen straks aardig vind, wie weet, vinden de mensen dat mij dan ook wel (en dat wil ik dan maar weer veel te graag). In de diepten van mijn simpele niet per se onaardige ziel zit nog een hoop onaardigheid verstopt, geloof me.

Maar goed, nu leef ik dus nog in de tijd dat ik nog niet iedereen aardig vind. Eén persoon die ik ooit écht niet aardig vond was een gymlerares. Achteraf gezien was ze denk ik best prima. Maar voor mij toen niet. Je moet je voorstellen, ik was zestien en de grootste gruwelijke ramp in gym. En één van de trauma's die ik me herinner uit die tijd was dat we dus moesten trapezezwaaien - in het kader van: stel dat je toch ooit je leven in een circus in de waagschaal wilt stellen. Maar gewoon trapezezwaaien was niet eng genoeg, nee. We moesten ook een koprol aan die trapeze. (Dat is al best eng, toch? Al zwaaiende koprollen). Maar het werd nog een beetje enger want eigenlijk was dat nog steeds niet eng genoeg, we moesten op zo'n hoge kast (zo'n gymkast, je kent dat wel) gaan staan. Bibberdebibber - ik weet te goed wat hoogtevrees is en ik bedacht me dat ik het wel prima vond maar dat ze op haar hoofd kon staan als ze dat wilde maar dat ik het mooi NIET deed. Dat was best. Maar dan moest ik het aan het einde van het jaar doen. (Dat moest ik echt. Maar leve de moeders die opbellen omdat hun arme zielige dochtertjes hoogtevrees hebben en staan te bibberen op hoge kasten, dochters die geen koprol durven te doen aan een stilhangende trapeze, laat staan op zo'n ding wat een aantal meters boven de grond heen en weer zweefde. Ik sta nog steeds achter mijn 'ik vertik het beslissing'). Maar die mevrouw dus - die me eigenlijk dwong om dat te doen. Nee, die kan ik nog steeds niet uit de categorie 'mensen die ik niet aardig vind' krijgen; ook al is het allemaal alweer jaren geleden.

Over mij bij gym zijn helaas meer leuke verhalen te vertellen. (Of niet zo leuke, zo je wilt). Ik onthou altijd heel veel stomme dingen. Zo ook dat we gingen volleyballen. De juf zei (ik vind het woord juf even leuk, sorry) dat degenen die het écht goed konden apart moesten gaan staan. Zij zouden de basis van de groep zijn. En toen - ik durf het haast niet te zeggen - zei ze: En wie van jullie krijgt geen bal omhoog? Ik had toen natuurlijk nooit een vinger op moeten steken en moeten fluisteren: "Ik". Er waren nog wat anderen ook, maar het getuigt natuurlijk niet per se van het meeste zelfvertrouwen. En zo werden wij, de kneusjes, de zielepootjes, verdeeld over de groepen met ijdeltuiten-met-volleybalcapaciteiten. En toen wandelde ik dus naar m'n groep - ik was de tweede, een jongen met volleybalcapaciteiten stond er al. Hij knipperde eens met z'n ogen. En nogeens. En nógeens. En ik was het echt. Schokkend. Zijn gezicht betrok en hij probéérde nieteens meer beleefd te blijven want hij wilde winnen. Niet een kneusje als ik helpen. Op die momenten wil je liever niet bestaan. Dat zou op die momenten heel fijn zijn geweest. Maar op de één of andere wonderbaarlijke manier kon ik zó niet opslaan met volleyballen dat de andere groepen ze steeds misten en we uiteindelijk iets van tweede ofzo werden. Maar goed, ik bij gym dus. Geen goede combinatie.

En nu moet ik dus nog steeds leren om sommige mensen aardig te gaan vinden.

Missen.

Ik kan me er zo boos om maken dat ik te goed in staat ben om mensen heel hard te missen als ik ze een beetje lang niet gezien heb. Het is namelijk zo ontzettend zinloos altijd - omdat ik altijd de illusie heb dat als ik iemand mis diegene mij ook wel moet missen, maar het is precies zoals ik het al noemde: een illusie. En dáár kan ik me vooral zo boos om maken. Dat stomme veel te optimistische verbeeldingsvermogen van mij.

De kindervriend.

Vanmorgen, in de trein.

Ik had een afspraak voor mijn masterthesis en ik moest dus naar Utrecht. Zit ik in de trein naar Amersfoort, hoor ik een meneer en een mevrouw met kindjes de trein binnenkomen. (Hoor ik ja, want één van de kindjes kon praten - hard en veel). Ik ben niet zo'n grote kindervriend (11x tante en helemaal niet zo aardig tegen kinderen) en baalde even dat er geen stiltecoupé in die trein was (maar meestal gaan mensen met kinderen alsnog in die stiltecoupé zitten, zo zijn ze wel). Afijn, een station verder stapt er een meneer in met een jongetje die heerlijk kaasstengels zat te knabbelen. Hij was schattig, want hij hield z'n mond en keek vol ontzag naar de razende auto's op de snelweg. Toen hief het kereltje wat bij station A al was binnengekomen vrolijk gezang aan (de zon scheen, het was een mooie dag en waarom dan niet heel hard zingen in de trein? Dat zouden meer mensen moeten doen). Hij zag in gedachten een man met een rode jas en een mijter enzovoorts met een stoomboot aankomen en galmde dat door de trein. Het andere kereltje, die met de kaasstengels van station B - heel zoet en farizees tegen zijn papa: "Die is toch allang weg?"
(Waarop de papa tegen hem zei dat het jongetje die ochtend zelf ook nog een sinterklaasliedje had gezongen, maar dat hij dat blijkbaar alweer vergeten was. Het jongetje leek zich daar inderdaad niets meer van te kunnen herinneren).

Heel, heel soms zijn kinderen toch wel grappig! Zolang de mensen mij maar niet dwingen om oh en ah te roepen en lief tegen ze te zijn en ik op een afstandje mag gluren of meeluisteren..

Relaxdag!

Ik ben alleen thuis vandaag en ik ga ervan genieten. (Eigenlijk is het opvallend in hoeverre mijn blog een soort van dagboek is hè? Maar misschien komt dat ook wel omdat mijn leven te hectisch is om veel andere dingen hier neer te zetten). Hectisch, omdat ik - wat ik vast al gezegd had - in de afrondingsfase van mijn masteronderzoek zit en dus moet analyseren. Het is zo erg dat ik er al twee nachten over heb gedroomd en dat als ik bezig ben met analyseren ik amper meer weet dat ik leef ofzo. En áls ik dan al even naar beneden ging om thee te drinken dan hamerden mijn gedachten als een malle in mijn hoofd dat ik weer naar boven moest (en snel) omdat daar een mooi spss-databestand op mij wachtte. Anyway, ik heb de analyses inmiddels wel zo'n beetje uitgevoerd - maar ik heb dus nog net zo'n onderbuikgevoel als vroeger bij wiskunde, want als er een mogelijkheid was tot een bepaalde fout dan was ik degene die hem maakte. Dus straks zijn al mijn mooie significante resultaten alleen maar het resultaat van een hoop domheid van mijn kant. (Straks word ik opgesloten omdat ik de wetenschap geen dienst heb bewezen. Dan moet ik vanuit de gevangenis bloggen).

Maar goed, ik ben dus alleen thuis en ik ga ervan genieten. Pistoletjes gekocht, want die zijn lekker - en mijn haakwerkje ligt klaar (muhaha, nu voel ik me bijna alsof ik zodadelijk een praatje ga houden over mijn kunstgebit) en ik ben nog een mooi boek aan het lezen (eten, bidden, beminnen, best tof om te lezen, al heb ik niet zoveel met dat yoga-gebeuren). Misschien ga ik zelfs maar weer eens fluit en gitaar spelen want dat is allemaal alweer veel te lang geleden.

Gisteren was een goede vriendin van mij jarig en op haar verjaardag was haar aanstaande schoonfamilie aanwezig - die zo ontzettend muzikaal was. Ik vond het echt heel, heel erg tof om gewoon 's avonds in een huiskamer te zitten met heel veel mensen en dan een man - geen idee hoe oud - die een gitaar pakt en eventjes John Denver eruitknalt - en dan ook echt mooi en er vervolgens ook nog eens enorm mooi bij zingt. En een ander, die geloof ik zo'n beetje singer-songwriter was, die zomaar een liedje van Ray LaMontagne zingt. Ja, muziek is tof!

Nu nog maar even een liedje van Ray LaMontagne dan, met dank aan Ties, die hem ooit op haar blog postte.

Isolatie.

Ik voel me een beetje geïsoleerd. Een soort van kluizenaar, zeg maar. En eigenlijk is dat raar, want ik heb de afgelopen week echt belachelijk veel gedaan - lees veel mooie mensen ontmoet en leuke dagen/avonden gehad. Dat ik me geïsoleerd voel, komt omdat mijn Masteronderzoek heel voorzichtig zijn einde nadert en er dus ge-analyseerd moet worden. Ik heb het wiskundig inzicht van een kind van drie, dus stel je ongeveer voor hoe ik luid lelijke woorden zeggend hier achter mijn pc zielig zit te zijn. Vooral ook omdat mijn laptop er nog steeds niet is en deze computer als het een mens was een omaatje achter een rollator was die nooit op tijd over kan steken, omdat het stoplicht alweer rood is als ze pas halverwege is. (Dit moet je enig beeld geven van de sloomheid en traagheid van deze pc). Maar toen ik stiekem even ging kijken bij de eerste hypothese leek het wel een beetje significant resultaat te geven dus dat zou zo ontzettend leuk zijn, dan weer. Maandag had ik mijn laatste tentamen en met een beetje pech wordt dat nog een herkansing omdat het vreselijk moeilijk was en er een paar ontzettend irritante rotvragen inzaten. Heel vervelend als je zeven vragen hebt en er een stuk of drie eigenlijk niet of maar half weet. Veel dagdromen kan dan tot creativiteit leiden, maar dagdromen helpt je geen zier verder als je irritante rouw en traumavragen moet beantwoorden. (Wat klink ik mopperig!). Nog één mopperdingetje dan:  Het is dus definitief niks geworden met stageplekken. Gisteren had ik toch een aardige mevrouw aan de lijn, ze was echt leuk! - 'wij werken alleen samen met de universiteit Nijmegen'. Die had ik al eerder gehoord. Vandaag kreeg ik een brief waarin stond dat als we niets hadden gehoord we ook geen stageplek hadden. Nou, that's the case. Dus. Maar het ís natuurlijk een kans, dus ik ga echt vrijwilligerswerk doen - maar ik weet nog niet wat voor betaald werk ik daar eens naast moet gaan doen.. De mevrouw gisteren aan de telefoon had het over het nut van kruiwagentjes, maar mijn halve familie is boer of timmerman dus dat schiet niet zo op. Tenzij ik mag oefenen op koeien, maar dat schiet ook niet zo op.

(Als ik al te hard mopper probeer ik maar aan de ruisende sneeuw van zondagavond te denken en de stilte waarmee dat vergezeld ging).

I like snow.

Ik vind sneeuw zo ongelofelijk fijn. Ja, het is eng om erdoor te moeten rijden (heel zachtjes, want ik heb geen winterbanden) en glijden is ook griezelig. Maar de stilte en het zachte striemen van sneeuwvlokken en een lantaarnpaal en boerderijen in een besneeuwd landschap bij avond.. de kou, wandelen door de sneeuw en eindelijk eens voetstappen in de sneeuw zien. Ruim de gelegenheid hebben om dassen, mutsen, handschoenen en dikke jassen te dragen. O, van mij mag het nog wel heel lang zo zijn.

Dan nog maar een liedje wat ik gewoon qua uiterlijk van het filmpje wel heel goed vind passen bij nu.

De kater.

Een tijd terug kreeg ik van iemand een flesje bier - omdat ik bier moest leren drinken. Natuurlijk lust ik nog steeds geen bier, al heb ik er wel wat van gedronken, maar ik vond het idee zo grappig dat ik dat flesje bewaard heb.

Deze week, ik had eindelijk na veel gehaak mijn kat af. Een beetje slungelig was hij wel en hij zag er tamelijk sloom uit.

En toen had ik een idee. Want waarom zou ik hem niet combineren met het lege flesje?
(Hij zegt nog net niet 'burp'). Zie ook een stapel heerlijke boeken en een kerstkaartje.

Vervolg op gisteren!

Nu snap ik het, denk ik (lees mijn blog van gisteren). Al ons streven naar geluk is toch maar vergeefs. Dan kunnen we dus beter streven naar ongeluk, want daarin zullen we hoe dan ook niet falen - omdat dat zo makkelijk is. En wie weet ontdekken we in al ons streven naar ongeluk wel geluk, juist omdat we er zo wonderbaarlijk in slagen en omdat geluk net zoiets is als slapen: als je je erop concentreert dat het moet dan gebeurt het niet. Dus stel je voor dat het stoplicht wéér voor je neus op rood springt. Je kunt dan hoogstens denken: Zie je wel. Ik slaag in mijn missie.

En toch is het een gemene wereld waarin streven naar ongeluk stukken beter te doen is dan streven naar geluk.

(Ik sluit nog steeds niet uit dat het boek een stijlmiddel is en niet per se bedoeld is zoals ik het nu opvat, maar ik zie nu ineens ook wel iets in het idee dat zo ongelukkig mogelijk willen worden misschien wel juist geluk tot gevolg heeft - je bent de kramp van het 'ik moet gelukkig worden' namelijk een beetje kwijt. Ik vind het alleen bruut om anderen mee te slepen in jouw 'ongelukkig willen worden,' zoals de beroerde relatie-communicatie die beschreven wordt in het boek).

Anyway, het zijn maar ideeën. En ik hou er wel van om kennis op te doen. Het moment waarop we al onze kennis integreren en zeggen: zo, dit vind ik nu precies allemaal - komt toch nooit. Processen, processen enzo.

Handleiding voor ongelukzoekers.

Joehoe. Via marktplaats heb ik een handleiding voor ongelukzoekers op de kop getikt - het boek 'geluk is ook niet alles' van Watzlawick. En ik ben al heel erg gevorderd, want het boek 'leert' je hoe je het toch altijd voor elkaar krijgt om in de langste rij te staan of het verst te moeten lopen, ik ben expert in die dingen. Daarnaast gaat het in op communicatie in relaties - en hoe je dat vooral mis kunt laten gaan. Dat was ik nou niet van plan, maar ik kan er nog niet zoveel over zeggen. Dwing mensen ook vooral om dingen met plezier te doen, dé garantie dat ze er niets meer aan vinden. Op de één of andere manier is het dus bijzonder grappig om een boek te lezen over 'hoe je het best alles van de donkere kant bekijkt'.
(Daar heb ik vandaag al helemaal niet veel moeite mee, want ik ben hartstikke verkouden, voel me niet lekker en m'n laptop wil niet meer aan en is weggebracht met al mijn broodnodige bestanden er op, dus moet ik alles op de pc boven doen die superlangzaam is en die ik niet zomaar even van onder de bank vandaan tover om even m'n mail te kunnen checken. Ja. Ik vind mezelf zielig).

Nu dan een fragmentje uit het bewuste boek!

"Er kan bijvoorbeeld nauwelijks twijfel over bestaan dat een groot aantal van onze handelingen, zelfs de meest alledaagse, een element van gevaar bevatten. Hoeveel gevaar moet een mens voor lief nemen? Redelijkerwijs gesproken zo min mogelijk, of liefst helemaal niets. Profboksen of zweefvliegen aan een glider lijkt ook de waaghalzen onder ons te riskant. Auto rijden? Denk alleen maar eens aan het aantal mensen dat elke dag bij verkeersongelukken om het leven komt of invalide wordt. Maar ook lopen bevat veel gevaarlijke aspecten, die de vorsende blik van het verstand niet snel ontgaan. Tassendieven, uitlaatgassen, instortende huizen, vuurgevechten tussen bankrovers en politie, gloeiend hete brokstukken van Amerikaanse of Russische satellieten - er komt geen einde aan de waslijst, en alleen een halvegare zal zich onbekommerd blootstellen aan deze gevaren. Dan kun je maar beter thuisblijven. Maar ook daar bent u maar relatief veilig. Trappen, de boosaardige streken van de badkamer, gladde vloeren of vouwen in het tapijt, of gewoon vorken, messen, scharen en licht, om van gas, heet water en electriciteit nog maar te zwijgen. De enige verstandige conclusie die u lijkt te kunnen trekken is dat u 's morgens maar beter niet op kunt staan. Welke bescherming biedt uw bed echter tegen aardbevingen? En als al dat liggen nu eens tot doorliggen (decubitus) leidt?"
(uit: Geluk is ook niet alles, Paul Watzlawick, pp. 39, 40).

En toch vraag ik me nu af of die beste man écht wil dat we ongelukkig worden of dat het boekje meer ironisch bedoeld is. Op de achterkant staat namelijk dat je het ongeluk uit het kleine hoekje moet halen, het de ruimte moet geven en er iets mee moet doen. Of ben ik nog niet voldoende overgehaald door zijn verhaal? Kortom, ik moet nog nadenken over de clou van het boek. Maar tot die tijd geniet ik wel van de heerlijke adviezen om zo ongelukkig mogelijk door het leven te gaan.

Iets aardigs!

Soms lees je echt geniale ideeën op de blogs van anderen. Zo las ik hier over het idee om op facebook een status te posten waarin je 2013 begint met iets aardigs! De eerste vijf mensen die reageren op die status geef je iets, zomaar. Dat kan iets zijn wat je gebakken hebt, of iets grappigs of een verrassing. Er is geen waarschuwing en het gebeurt wanneer je ervoor in de stemming bent. Eigenlijk moeten mensen die reageren het bericht ook weer delen, zodat het een hele ketting van aardigheid wordt.

Ik heb die formulering dus maar eens overgenomen, zonder mensen te hard te verplichten het ook weer te delen, omdat niet iedereen al die kettingberichten fijn vindt. En ik vind het dus gewoon een heel leuk en heel grappig idee en ik ben ook echt heel benieuwd wie nu allemaal mee gaan doen.

Ik weet het!

Ik ben eruit!

Gisteren, in de collegezaal. In alle hoeken wordt gefluisterd over de onmogelijkheid van het vinden van een stageplaats en als het dan niet over de onmogelijkheid gaat, dan wel over de immense moeilijkheid ervan. Misschien zijn moeilijkheden kansen, misschien wel. En dus weet ik nu wat ik ga doen als ik ook één van de hopeloze gevallen ben die het niet is vergund over een half jaar af te studeren. Ik ga gewoon lekker veel vrijwilligerswerk doen en dan misschien maar eens bij een instelling ofzo. Want ik doe dan ervaring op, leer een hoop en misschien ben ik dan wel meer 'klaar' voor het stagelopen dan ik me nu voel. Maar goed, tijd zal het dus leren, maar het geeft wel rust om een beetje beter te weten wat je wilt. Verder zal ik ook een 'echt' baantje moeten zoeken - want met alleen vrijwilligerswerk blijf ik een beetje blut natuurlijk.

O en, heel leuk: In 2011 hebben we met een hele club een bacheloronderzoek gedaan naar de obsessieve-compulsieve stoornis (checkgedrag enzo). En nu wordt dat gepubliceerd in een Nederlands tijdschrift. Eindelijk iets leuks voor op mijn cvtje :).

De vogeltjes!

Het is natuurlijk niet de bedoeling dat dit een haakblog gaat worden, maar mijn vogeltjes moet ik toch nog even posten. (Ik moet het nog leren hè, dus ze zien er wel wát vreemd uit).

De uil en de thee.

Omdat jullie 'm wilden zien: de eerste uil. Hij is wel een beetje raar geworden - ik kwam dan ook steeds helemaal niet uit en ik snapte nog niks van het haken toen ik ermee bezig was, dus hij is vreselijk asymmetrisch met een hoop gaten, maar desondanks heeft hij wel iets schattigs. Inmiddels gaat het haken al een stuk beter.

Daarnaast: vakantie is thee drinken. Veel thee drinken. (En iedere dag tot half 10 in bed liggen). Nu kreeg ik uit het kerstpakket van mijn schoonzus een paar zakjes met losse thee en een soort van thee-ei. I like. Nieuwe thee-soorten uitproberen is altijd heel fijn. (Hilarisch detail: Een van die zakjes is een exotische groene thee met perzik en peper. (Echt, er zitten gewoon rode korreltjes in). En ik snap best dat veel verschillende benamingen best wel verwarrend zijn. Maar hoe mijn moeder erop kwam dat het erotische thee was? Versprekingen zijn grappig! :)

2013's eerste blog hier.

*Lieve allemaal - ik hoop dat 2013 een ongelofelijk mooi jaar wordt voor iedereen! :)*

Ik heb wel een beetje een after-nieuwjaardip hoor. Ook al was onze oudjaarsavond erg prima. Ik logeerde bij mijn oudste zus - die altijd thuis is op dat soort dagen omdat de hond het liefst een gat in de grond groef en daarin onderdook geloof ik. Eerst gingen we naar de kerk - en ik ontdekte dat het slecht met mijn concentratie is gesteld, want ik ben ver, ver weg de hele tijd. (Je kunt dansjes voor m'n neus doen en nóg zie ik niets). Daarna ergens koffiedrinken - ben maar begonnen aan vogeltje #2. Mijn zwager zag me bezig met het schattige blauw en vroeg me waarom ik in vredesnaam babysokjes aan het breien was. Haken. Dit is haken. En het is een vogelstaartje met een lijfje. Ik hou nog steeds niet van kleine kinderen, sorry, dus ik ga zeker geen babysokjes maken voorlopig. En toen waren we weer thuis en was het twaalf uur. De kast vol vuurwerk, maar het regende te hard. Dus zaten we eensgezind op de bank en de vensterbank en zagen massa's vuurwerk de lucht ingaan.

En toen heb ik de halve nacht niet geslapen. Gewoon omdat het laat was en ik nooit kan slapen ergens anders. En omdat ik wél veel slaap nodig heb ben ik dan meestal de dag erop voortdurend aan het slaapwandelen en chagrijnig enzo. Maar dit keer viel het een beetje mee (wondermiddel, koffie).

En nu. 2012. (Snif). Het jaar van de mooier wordende vriendschappen en het nieuwe mensen leren kennen en volwassener worden en beginnen met een masteropleiding. Ik hóóp dus dat die opleiding afmaken gaat lukken in dít jaar, maar dat is nog maar een beetje de vraag. Maar geen zorgen, anders ga ik gewoon keihard vrijwilligerswerk doen - en dan iets wat ik leuk vind -. Ik heb ook in het achterliggende jaar ontdekt dat ik creatief zijn eigenlijk wel heel fijn vind. Er zijn dingen die ik in het komende jaar beter wil doen en wil bereiken. Maar de tijd zal wel uitwijzen of die dingen zullen lukken.   

Vakantie.

Vakantie is..

Veel slapen. Brieven schrijven. Alle tijd hebben om te bloggen, maar geen zin. Vogeltjes en uiltjes haken (omdat ze lief zijn en omdat het leuk is om te doen en omdat ik het begin te snappen). En me vervelen. Wat een onzin hè. Dan heb je zeeën van tijd en dan weet je gewoon niet waar je ermee heen moet. En normaal kom je het altijd tekort. Het rare aan mens zijn denk ik: altijd datgene waarderen waar we weinig van hebben. Of datgene wat buiten ons bereik ligt.

Where you invest your love..

.. you invest your life. Zoals in het liedje Awake my soul van Mumford and Sons.

En nu zit ik daar dus over na te denken hè - en ik heb zoveel mooie boeken gelezen waarin men eindeloos op elkaar wacht. Natuurlijk wordt dat wachten altijd beloond en worden ze alsnog samen oud en gelukkig. Ergens vind ik het een heel nobel streven en ik ben er ook van overtuigd dat er mensen zijn die de moeite van het wachten meer dan waard zijn.

Maar ik, voor mezelf, zou dan te graag de garantie willen hebben dat wachten ook beloond wordt, want dat hoeft natuurlijk niet, het kan zelfs heel dramatisch níet beloond worden. Desondanks vind ik het wacht-idee hopeloos romantisch en mooi en alles.

Ik denk nog steeds teveel dat het leven een roman is en dat er wel ergens iemand is die er hoe dan ook voor zorgt dat het een mooi verhaal wordt. Heel, heel soms heb ik even zo'n lichtflitsidee als ik zo'n boek lees en denk: Dit is geen realiteit. Maar eigenlijk voelt het nog steeds alsof het dat wel is.

Illusies, illusies. Dus.

Christmas songs I like #2

Net voor de kerst.

Het is zo verschrikkelijk raar dat je even helemaal niets hoeft. Alleen maar uitslapen en boeken lezen (en m'n eerste gehaakte uiltje afmaken - die eruitziet alsof hij een sok is die je aan de haard kunt hangen en dus redelijk misvormd is). En vanmiddag cupcakes maken voor kerst. (Eigenlijk is dat maf. Ik eet bijna nooit zoete dingen, je maakt me sneller wakker voor chips dan voor snoep, maar cupcakes máken vind ik dan weer heel erg leuk!). En ik moet even zeggen dat haken heel erg therapeutisch en ontspannend werkt. Zeker het pietepeuterige beestjes haken, want je moet wel zo hard tellen dat je geen tijd meer hebt om aan andere dingen te denken. Ik ben trouwens verschrikkelijk verstrooid de laatste paar dagen. Ik vergeet wat ik mensen heb gesmst - en natuurlijk heb ik mijn outbox gewist- en ga ze daarna dus maar weer spammen met de vraag wat ik ook alweer had gestuurd en ik stuur mensen compleet de verkeerde richting op als ik naast ze in de auto zit en denk de weg wel te weten (niet dus). Verder was onze waterleiding gesprongen zaterdag en heb ik van 10-3 met een gezicht als een oorwurm naar buiten zitten staren naar gravende mannetjes die ik het allerliefst plat wilde knuffelen zodra we weer water hadden. Je kunt geen thee zetten. Niet naar de wc. Niet douchen. Geen tanden poetsen. Heel vervelend. Stelletje verwende westerlingen die we zijn. Ik heb de man maar niet geknuffeld trouwens toen het water weer werkte, niet iedereen houdt ervan. Maar ik wel. Dat wilde ik ook maar weer even zeggen.

Hearts (en haakboekjes).

Ik schrok pas toen ik m'n kamer had opgeruimd en eens om me heen keek. Ik zou overweldigd moeten worden door recordhoeveelheden liefde geloof ik. Want zonder het me te realiseren (echt niet) heb ik gewoon belachelijk veel hartjes overal. Ik denk (en eigenlijk weet ik dat wel zeker) dat ik hartjes gewoon HEEL ERG LEUK vind. Maar goed, kijk eens hoe schrikbarend hartverwarmend mijn kamer is.

Note #1: Ik moet m'n fotolijstjes nog opvullen.
Note #2: Ik moet óók onze nieuwe haakboekjes even laten zien, want na vijf tassen voor mezelf wil ik wel eens iets anders en nu ga ik dus beestjes haken. (Benieuwd hoe hard ik daarvoor moet mopperen). Dus even heel erg offtopic een foto van onze nieuwe boekjes erbij.
Note #3: Van m'n moeder kreeg ik een medaillon voor m'n verjaardag. (Ik ben hopeloos romantisch geloof ik en ik vind het dan ook heel erg tof. Ik weet alleen, net als bij de fotolijstjes, nog niet wat erin moet, dus ik heb maar wat regels uit liedjes uitgeknipt en erin gepropt). Het hartje erna (roze, ik lijk wel een meisjemeisje wat ik denk ik ook wel ben) heb ik ooit eens zelf gemaakt en opgevuld (zomer 2010 geloof ik).
Note #4: Het wit/rood geruite kussentje is een handwarmkussen. Toen ik, iets minder dan een jaar geleden, eens flink aan het dippen was en het flink koud had, kreeg ik die van een vriendinnetje. Valentijnscadeautje.
Note #5: Het laatste hart is een hart wat ik voor m'n verjaardag kreeg waar lavendel inzit. *I like*.

Ik vind je lief.

De prins wil niets liever dat wanneer Doornroosje wakker wordt en zijn brieven heeft gelezen - iets zegt als: Ik vind je lief. En dat is precies wat er gebeurt na die honderd jaar. Ik vind je lief, schrijft ze.
Eigenlijk zouden we dat met z'n allen moeten doen. Ik vind je lief zeggen tegen iedereen die we heel erg of maar een klein beetje lief vinden. (Maar dat durf ik niet, want straks vinden de mensen het helemaal niet fijn dat jij ze lief vindt en vinden ze jou eigenlijk stomvervelend - daar had Doornroosje geen last van na honderd jaar snurkoverlast).

(Mijn hoofd raast en dolt en lijkt op een tornado bij middernacht, want vandaag was een lange dag).

En we cupcaken er maar op los..

Ook al is dat dan geen woord! En ik heb hele fijne Fairtradecadeautjes gehad, which I like! :)

Letting you let go.

(fragment)
Standing, standing in the doorway
I don't wanna hear a sound
If you gotta then go now

I'm saying it's now or never
I'm saying it's now or never
I'm not gonna wait forever
I don't wanna feel
So let go
It's now or never

I don't hurt forever
I don't hurt forever 

De sneeuw en ik.

Ik hou dus echt van sneeuw. Zaterdagochtend heb ik met m'n nichtje een eind gelopen - en het was sprookjesachtig. Alsof de hele wereld stukken mooier is als er maar sneeuw ligt. Ik kon ook haast een soort van euforisch gevoel niet onderdrukken toen die sneeuw nog naar beneden dwarrelde, vrijdag.

Ik weet niet of meer mensen dat hebben, maar ik heb het dus met beslagen ruiten ook altijd. Dat ik er het liefst iets op wil schrijven of tekenen. En dan het liefst hartjes omdat ik die tenminste kán tekenen - en om geen enkele andere reden. Maar daar dacht onze buurman anders over toen ik vrijdag de krant ging halen - die er nog niet was - en een paar hartjes op m'n autoruiten in de sneeuw tekende. Geen commentaar.

Ik vind het altijd prima te handelen als ze zeggen dat het weer gaat dooien 'want volgende week, dán wordt het pas echt koud en dan blijft het koud'. De weerman is mijn vriend, dan. En dan durf ik ook de gordijnen wel open te doen als ik het al hard hoor regenen - hoe moeilijk ik het ook vind om het geweldige sprookjeslandschap te zien verdrinken in een bui van hebikjoudaar. Sneeuwpoppen proberen moedig stand te houden. Dat soort visioenen. Maar ach, de weerman belooft dat het weer gaat sneeuwen en vriezen dus, wat geeft het. (Maar noem het woord 'dooi' niet te vaak, het heeft een vervelende bijklank).

En dan check je vol enthousiasme de weerberichten, want het wordt weer koud en..
het enige wat ze in de voorspelling hebben is een westenwind en een hoop regen en kou - maar niet die heerlijke tintelende vrieskou en ook geen sneeuw. Nu weet ik ook weer wat ik níet leuk vind aan de winter: kale bomen, regen, grijs, grijs, grijs en somberheid. O ja - en de westenwind. Kom zeg, oost is leuker. (Maar die wind zou wel stom zijn om naar mij te luisteren).

Saturday morning..

Omdat het het allerheerlijkst is om het bos in te gaan en veel foto's te maken :).

Kom hier, dan krijg je een hug.

Volgens mij ligt het aan het weer ofzo - het staat zo allerongelofelijkst mooi en hard te sneeuwen en het is stil buiten en de weg is wit (dus overal is het adembenemend rustig en ik vind niets zo fijn als dit soort dagen) en ik luister kerstliedjes en ben een tikje gefrustreerd omdat ik bezig ben met een essay en informatie zoek over de verweekte hedendaagse westerse mens die niet tegen z'n verlies kan. Puntje twee van frustratie is dat de chocolademelkzakjes op zijn, maar ik troost me met cappuccino met koekkruiden. Maar het is dan weer heerlijk als je met sportsokken in je schoenen (met dit weer mag dat) naar de brievenbus sjokt, de sneeuw knerpt en de postbode brengt een mooie brief. En het is ook heerlijk als je jezelf een beetje euforisch voelt, gewoon omdat het sneeuwt en omdat 'do you hear what I hear' (zie gisteren) zo mooi is. Zo mooi dat je iedereen wel wilt knuffelen want het was zo lang geleden dat een liedje je dat gevoel kon geven. Dus. Kom hier, dan krijg je een hug!

Christmas songs I like #1.

En dan stuiter je op een heel gewone donderdagmorgen naar beneden (eigenlijk stuiter je niet, want het is ochtend en het is vroeg). En dan, je kijkt uit het raam en je ziet.. sneeuw.

Je wilt niet weten hoeveel ik van dit soort weer houd en hoe hard ik ervan geniet. Laat er maar veel sneeuw vallen morgen, als ik binnen knus en warm aan mijn essay zit te werken.

En voor iedereen die van kerstliedjes houdt: Ik had deze al een paar keer geluisterd toen ik me gisteren ineens realiseerde dat hij echt MOOI is. Touching. Zeker als je 'm een paar keer heel hard luistert! (Ziedaar, op de achtergrond een lantaarn met sneeuwvlokken. Beter kan toch niet?)

De stapel groeit.

Van tassen welteverstaan. Heel stom, omdat ik haken zo leuk vind, heb ik eigenlijk gewoon veel te veel tassen nu. (Vrouwendingetje?). En daarnaast, ik heb na een jaar en twee maanden 'Les Misérables' nog steeds niet uit. Maar ik heb wel weer een reden om door te lezen, omdat binnenkort een nieuwe film ervan uit schijnt te komen.

Nerd. En een interessant onderzoek.

Misschien moet ik het maar gewoon toegeven. Ik irriteer me altijd mateloos aan mensen die hun hoge cijfers op facebook gooien - maar zelf doe ik het ook. Waarschijnlijk omdat ik maar heel af en toe echt hoge cijfers haal en meestal redelijk middelmatig (lees: ik haal zeventjes) ben. Maar nu, nu moet ik het weer even van de daken schreeuwen, want al mijn overdreven zelfonthulling (over hoe mijn 'ik vind het belangrijk hoe mensen over me denken' me tegenwerkt als ik therapie geef) en dergelijke heeft er maar mooi voor gezorgd dat alle sessies therapie geven bij de Douwe Egberts in een schijnbaar wel prima verslag hebben geresulteerd, want ik heb voor het eerst in m'n leven helemaal zelf een.. 9 gehaald. Nerdy nerdy me, maar ik ben er zo blij mee. (En toch blijven mensen die met hun cijfers smijten irritant. Heel erg irritant).

Ik heb nog een onderwerp waar ik weleens over wil schrijven. Een tijdje terug was er in 'liefs uit' van de KRO een christelijk stel wat absoluut geen seks voor het huwelijk wilde. Wat ze vooral zeiden was 'dat het niet mocht van hun geloof'. Ik denk zelf dat het prima is om die keuze te maken (misschien wel meer dan prima) maar dat het dan wel heel belangrijk is om over argumenten na te denken - want met alleen het idee 'het mag niet van mijn geloof' maak je denk ik niet per se heel veel indruk, zeker omdat de meerderheid niet snapt waarom God zou willen dat je dat niet doet terwijl je er iemand geen kwaad mee doet. Maar het grappige is dus dat het blijkbaar toch positieve gevolgen heeft - en er dus toch meerdere argumenten zijn dan alleen 'het mag niet van mijn geloof'. God (waarvan ik geloof dat Hij bestaat en meerdere lezers waarschijnlijk niet) heeft dit niet verzonnen om ons te pesten.

(Overigens, eerst een paar dingen: #1: ik denk dat de waarde die het huwelijk in christelijke kringen heeft, minder is in seculiere kringen - maar ik weet niet of het percentage echtscheidingen nu echt zoveel verschilt. Eigenlijk wordt het huwelijk dus als een soort van veilige omgeving gezien. Ik denk dat je dit in je achterhoofd moet houden, want het idee van 'als je elkaar zat wordt ga je gewoon uit elkaar' is in christelijke kringen minder aanwezig. Dat is niet stom, dat is trouw, ook als het niet makkelijk is. (*note: ik kan me voorstellen dat er situaties zijn waarin mensen die keuze wel moeten maken én ik heb er zelf geen ervaring mee, dus neem me mijn uitspraken niet kwalijk*). #2: veel christenen zullen het 'wachten' waarschijnlijk onzin vinden en het is een illusie om te denken dat de meeste christenen dat doen. Sommigen zullen de schijn ophouden maar toch. Geloof er dus maar niet in dat dit zo is. #3: ik ben vriendjesloos dus ik kan heel makkelijk moralistisch doen en lopen oordelen over wat goed is en wat niet, maar dat doel heb ik dus niet. Ik wil meer wat gedachten delen en proberen aan te tonen waarom denkbeelden soms niet zo gek zijn als ze lijken; dit betekent niet dat ik wil dat anderen zo gaan denken als ik - maar een beetje begrip is altijd wel fijn. En okee, ik hou er gewoon van om een hoop gedachten te spuien).

Ik weet eigenlijk niet of het expliciet om het huwelijk gaat, maar in het tijdschrift voor familiepsychologie (zo heet dat blad echt, maar dan in het Engels) hebben ze in 2010 een onderzoek gepubliceerd wat aantoont dat wachten met seks zorgt voor betere uitkomsten van de relatie. Grappig, omdat eigenlijk verwacht werd dat het juist heel belangrijk is om elkaar op alle gebieden te leren kennen en dus ook op dat gebied - zodat je dán kunt beslissen of je echt met elkaar verder wilt. Heel specifiek werd uiteindelijk gevonden dat hoe langer een stel wachtte met seks, hoe beter het was voor de kwaliteit van seks later, maar ook voor communicatie in de relatie, tevredenheid met de relatie en de waargenomen stabiliteit van de relatie als het stel al getrouwd was (hierbij werd gecontroleerd voor verschillende variabelen, als onder andere religie) en dan bleek het zelfs nóg zo te zijn. Het gaat dus niet specifiek om wachten tot het huwelijk (zover ik het eruit kan opmaken, al lijkt een Nederlands artikel in 'De Psycholoog' dit wel te suggereren) maar het schijnt beter te zijn om andere dingen als 'een goede communicatie' de basis van je relatie te laten vormen. Overigens, mocht je toegang hebben tot de artikelendatabase: het artikel heet: Compatibility or restraint? The effects of sexual timing on marriage relationships, door Busby, Carroll & Willoughby. Kun je het nog eens nalezen als je het interessant vindt :).

*Ik hoop dat jullie inzien dat dit meer een gedachtenproces is dan een middel om iemand ergens van te overtuigen. Ik heb ook niet de intentie om te oordelen of iemand ergens mee te kwetsen.*

Later.

Ik realiseer me weer eens hoe ontzettend ik gefixeerd ben op dingen waarvan ik wil dat ze in mijn leven gebeuren. Personen, dingen, leven. Ik weet niet of iemand dat herkent, maar dat je zo bezig bent met het idee dat als bepaalde dingen in je leven gebeuren je dan belooft gelukkig te zullen zijn. (Zó gelukkig ben ik dan).

Maar al dat gedenk aan later is zo funest want daardoor vergeet je het hele nu en als je je hele leven later blijft najagen wat heb je dan? Een leeggelopen zandloper? En stel dat je de dingen bereikt die je graag wilt. Misschien is het wel helemaal niet zo mooi als je jezelf altijd voorstelde en krijg je de soort van vervulling die je zoekt nog steeds niet. En moet je weer iets anders najagen. Altijd maar weer.

Het lijkt de wind in de herfst wel.

De vragenlijst, de vragenlijst.

En voor al diegenen die pas zo lief waren om mijn vragenlijst wel in te willen vullen:

link - (Deelnemen aan onderzoek, klik hier. Dan vind je mijn vragenlijsten waar ik uuuuuuuuuuuuuren aan gemarteld heb!). Wel belangrijk is dat alles naar waarheid wordt ingevuld, omdat ik anders nog niks over de resultaten kan zeggen :).

De verjaardag van de boskrekel.

Deze was bedoeld voor brievenaanvanalles(.blogspot.com). Maar ik vind 'm zo leuk dat ik 'm hier ook maar even plaats *verjaardagscadeautje*. Geschreven door vriendinnetje E., alias de Eekhoorn. Je kunt denk ik wel zien dat we allemaal nogal van Toon Tellegen houden! En ik was nogal ontroerd door het liefheidsgehalte van deze brief :).
--

Beste boskrekel,

De lichten doven, de avond valt, sterren ontwaken en hangen vol overgave te schitteren aan de donkerblauwe hemel, en de volle maan werpt haar licht en schijnsel over de hele wereld. De wereld. Een soort magische wereld (onder medewerking van het toverstafje van Tinkerbell). Het vuurvliegje en de gloeiworm stralen als nooit tevoren en alles en iedereen is op jou gericht, beste boskrekel. Welkom op jouw feest!

Iedereen is er. Behalve misschien de mol en de aardworm. Maar die graven vast een gedragen en somber lied, ter ere van jouw feest. Iedereen danst en maakt muziek op de meest mogelijke manieren. Omdat jij daar zo van houd, beste Boskrekel.

Eenzaam verscholen onder een braamstruik knispert de Egel met de blaadjes onder zijn voeten. Even verderop klinkt het geruis van de olifant die zojuist uit de boom valt op dit moment. De kolibrie zingt een vrolijk feestlied. Het overduidelijke gesmak van de beer die alvast zijn tanden zet in een geweldig grote, zoete roomtaart, het tandengeklapper van de verkleumde pinguïn, het krassen van de kraai. Iedereen draagt op zijn of haar manier bij aan dit geweldige feest. In perfecte harmonie.

In het middelpunt van dit alles sta jij, beste Boskrekel. Stel je eens voor. Het middelpunt van de belangstelling en alles draait om jou, omdat jij vandaag het allerjarigst bent vandaag. Sierlijk en nog statiger dan altijd sta jij daar te glimmen. 

De Gazelle en de Baboon dansen samen op een vrolijk deuntje van de nachtegaal, terwijl Kiza en de Kameleon oog in oog een ontroerend moment doormaken. De Eekhoorn en de Mier vinden elkaar nóg aardiger dan normaal en werpen af en toe een blik op de schitterende koningstijger die speciaal voor deze dag zijn strepen nog wat bijpoetst. Kijk achter je, beste Boskrekel, en zie de Baboesjka dansen met de ijsbeer. Arm in arm. De Arend en de vlinder vliegen vleugel in vleugel en zelfs de wesp is er. Met een knoop in zijn angel, zodat hij niemand per ongeluk zal steken.

Het is een koude novemberavond, maar dat geeft niet. Want jouw voorkeur gaat uit naar kou, beste Boskrekel. Bovendien voelt alles warm en vredig op dit feest. De kruinen van de bomen maken een diepe buiging voor jou, Boskrekel, de rivier stroomt hartstochtelijker dan ooit en de maan… Daar zijn geen worden voor.
Enkel bewondering blijft over, beste Boskrekel. Verwondering van jouw kant over dit prachtige droomfeest, want begrijpen zal je het nooit.

Verwondering van onze kant, om wie jij bent, lieve Boskrekel. We zwemmen en dansen in onze eigen tranen van ontroering, werpen vertederende blikken naar jou, hebben de mooiste en meest geniale taarten ooit gebakken, de spin weeft zijn mooiste web tussen de slingers die de meest uiteenlopende kleuren en vormen aannemen. Dit alles. En dat is nog niet alles. Want jij verdient het allerbeste!!

Een waarderende en hartverwarmende knuffel van ons allemaal.

22.

Het is de laatste dag dat ik 22 ben - dus ik moet eigenlijk wel iets bijzonders bloggen. Probleem is: Ik heb niets te vertellen. Eigenlijk. Maar wel:

1.) Dat mijn weekend heerlijk was. Zaterdagavond naar Zingkring geweest. Dat klinkt misschien een beetje oubollig, maar het is heerlijk. Met z'n heel velen liedjes zingen met begeleiding - en het klinkt gewoon echt goed en het is mooi. Zeker nu ze voor het eerst iets van percussie erbij hadden. Me likes.

2.) In de spits naar huis reizen is een rampenplan. Ik had college tot 17.00 (maandag is mijn enige collegedag omdat ik de master doe en de rest van de week is gereserveerd voor thesis/stage, net datgene waar je op dat moment mee bezig bent). Afijn, ik had vanmorgen al college gehad over Trauma (veel over WO-II en welke gevolgen het voor een gezin kon hebben als een gezinslid in een concentratiekamp had gezeten; het was echt wel interessant). Toen een afspraak voor de thesis - we zijn weer helemaal op de goeie weg gelukkig en misschien kan ik heel snel al wel een mooie nieuwe link plaatsen, hier. En daarna nog even vragenlijsten aangepast en nog een college gevolgd.
En toen naar huis. Eerst sta je dan gezellig met de bus vast in de stad en dan mis je de trein en dan haal je de volgende trein wel ruim. Die rijdt gelukkig door zodat je de aansluiting wel kunt halen. Maar o, o, dan moet die trein toch verdraaid wachten voordat hij het volgende station op mag en mis je wéér je aansluiting. Redelijk chagrijnig en moe word je daarvan.

3.) Misschien moet ik op zoek naar een baantje-voor-een-half-jaar. Tenzij een lieftallige psycholoog met een psychologenpraktijk hier in de omgeving dit leest en me wel als sympathieke stagiaire wenst - maar gezien alle onzin die ik hier geblogd heb betwijfel ik dat. (Ik begin het woord 'bezuinigingen' toch zo te haten hè).

4.) Soms zie je ineens iets moois.

Verrassing.

En dan kijk je door het raam en dan zie je ineens dit. (Een beetje wazig wel, omdat je door het raam kijkt, maar toch..)

Drama's.

Je mag van de mensen niet te negatief over jezelf denken en al he-le-maal niet denken dat als jij iets doet alles misgaat. Dat mag dus niet.

Maar het is wel zo. Allereerst wil ik mijn oplettende bloglezers bedanken die even voor de grap naar de vragenlijst van mijn onderzoek gingen en zo lief waren om even te melden dat ze er niet bij konden. (Minder oplettende bloglezers: die blog heb ik alweer verwijderd). Ik ging dus mailen met m'n begeleider of dat de bedoeling was of niet. Dat bleek niet zo te zijn en ik moest maar even uitzoeken wat er aan de hand was.

Nou. Veel te veel. Op zich was dát probleem misschien wel eenvoudig op te lossen. Maar ik was weer eens eigenwijs, een tijdje terug. De man zei tegen mij dat ik een meneer van de uni moest mailen voor een netquestionnaires-account. Maar ik, betweterig, bedacht me dat een studentaccount ook wel kon en die had ik dus aangemaakt. Twee volledige dagen bezig geweest om alles maar dan ook alles in te voeren. En toen na een hoop feedback weer heel veel dingetjes veranderd: regelafstanden enzo.
En toen kwam ik er vandaag, ineens, o shock, achter dat ik wel resultaten per vraag kan zien, maar niet per participant. En ook al is het allemaal zwaar anoniem enzo, ik MOET resultaten per participant hebben, want anders kan ik er niet mee SPSS'en. Dus ik heb een mail geformuleerd.

En een kwartier gewacht. Ik durfde bijna niet tegen die man te zeggen dat twee weken werk zo'n beetje voor niets was. Afijn, ik geloof dat hij er niet heel blij mee was (zachtjes gezegd) maar hij was ook niet boos. Ik moest alleen wel vlugvlug even alles uitpraten - want via de mail communiceert best lastig soms - en aangezien ik normaal een uur en een kwartier moet reizen om in m'n studentenstad te komen.. was het een redelijk hectische dag. Gelukkig had nog helemaal niemand de vragenlijst ingevuld, wat weer heel fijn was, want relatiebreukenvragenlijsten kunnen best heftig zijn om in te vullen. Laat het dan voor niets zijn.. dat zou on-ethisch zijn.

Het stomme van alles is dat ik zo verschrikkelijk veel te makkelijk denk. Zo veel te makkelijk dat we nu een leerpunt gaan maken van 'zorgvuldigheid'. Terwijl ik echtechtecht niet onzorgvuldig ben, nooit geweest ook (ik scoor echt wel bovengemiddeld op gewetensvolheid). Maar meer uit pure domheid of gemakzucht wel dingen verkeerd doe, soms. Of misschien wel vaak. En inderdaad, ik zou er niet zo mee zitten als iemand de vragenlijst voor Jan Doedel had ingevuld, zelfs als het best heftig kan zijn om in te vullen. Dat weet zo'n persoon toch niet. Ik zit er ook niet zo erg mee als niet elke vraag dezelfde hoeveelheid witregels heeft tussen de introtekst en de vraag. Ik zit gewoon met te weinig dingen als het op netheid aankomt.

Het is dus nieuw. Ik ben slordiger dan ik dacht. En ik hou helemaal niet van kritiek. En van het idee dat ik dingen verkeerd doe. Ik vind fouten maken echt een ramp. En nu door pure stomme eigenwijsheid..

En toch leer ik veel. Maar ik word geen professor. Dat weet ik zeker. Want onderzoek is niet echt heel erg mijn ding - ook al vind ik sommige dingen aan onderzoek doen wél heel leuk.

Dit is raar.

Gisteren hadden we college over gecompliceerde rouw. (Best ingewikkeld, omdat rouw in principe een natuurlijk proces is, dus wanneer wijkt iemand af van wat gezond is?). Heel veel hiervan is cultureel bepaald.

Er zijn wel meer dingen cultureel bepaald. Ik moest (neem het me niet kwalijk) toch echt heel hard lachen toen naar voren kwam dat ergens in 'the United Kingdom' een begraafplaats is voor..

onder andere tamagotchi's. En andere overleden games.

Reflection.

Last beautiful days of fall..

Just relax.

Omdat je soms gewoon teveel gestudeerd hebt en de herfst er wel voor zorgt dat de blaadjes niet heel lang meer aan de bomen zitten, moet je soms even een boswandeling maken - met veel foto's. Misschien post ik er nog wel meer. Maar dit was dus een  'zomaar in het bos op het pad gaan zitten is heel normaal' foto! :)

Ik denk ook altijd

Ik trek het zo slecht als ik het idee krijg dat mensen boos op me zijn of me niet mogen. Zeker als ik echt in de verste verte geen idee heb wat ik verkeerd kan hebben gedaan. Daarnaast voel ik het ook veel te snel aan als er iets lijkt te zijn - vaak ís er nieteens iets. Zo'n vals-alarmsysteem wat je al waarschuwt terwijl er niks aan de hand is. Maar als mensen mailen met 'waarom wil je dat zo graag?' op een redelijk onbenullige vraag dan voelt dat als.. 'val me niet lastig'. En als mensen die eerst probeerden bij je in de buurt te zijn ineens uit je buurt blijven - what's this?

Ik denk ook altijd dat alles een reden heeft. En dat alles aan mij ligt. Dat hoeft natuurlijk helemaal niet zo te zijn.

Op mezelf oefenen.

Als X gebeurt, nou, dan bén ik toch gelukkig.
Als X daarentegen niet gebeurt, dan zal ik mijn dagen slijten in zwelgend zelfmedelijden.

En dat is nou zo'n onzin dat ik op mezelf aan het oefenen ben. Soort van cognitieve therapie ofzo. En ik realiseer me weer eens te meer dat het helemaal niet zo makkelijk is om in een alternatieve gedachte te gaan geloven. Maar ik probeer het. Als de docente zegt dat je gevoel achter je gedachten aanhobbelt kan mijn gevoel best mijn nieuwe gedachten gaan geloven: Als X gebeurt ben ik gelukkig. Als X niet gebeurt is het ook goed.

Give it time.

Openlijke affectie enzo.

Het is maandagmorgen en ik zit in de bus in een niet nader te noemen stad. Tijd voor een college. Tegenover mij op de vier-zits, zitten hij en zij. Duidelijk hij en zij, want behalve hij en zij bestaat de wereld niet meer. Hij realiseert zich dat zij het koud heeft en hij houdt haar handen vast. Dit heeft nog een beetje schattigheidsgehalte, dat geef ik toe. Maar lang kan ze het onmogelijk koud hebben gehad. Al snel kijkt hij met een liefdevolle blik haar richting op (zie haar smelten). Inmiddels is de bus gereduceerd tot hun roze wolk en daarbuiten bestaat niemand meer, ook ik niet. Liedjes over kijken naar broodjessmerende beren begonnen door mijn hoofd te zingen. Zij, op hun roze wolk weten wel wat het allermooiste is. Het allerbeste. Elkaar. In elkaar opgaan. En ziedaar, ik ben nulkommanul expert, maar ik herken het wel als hij haar wil kussen. Hij kijkt wazig, zij kijkt wazig - ze zijn op luttele millimeters van elkaar - de wereld bestaat dus echt niet meer - ik, niet-bestaand, tuur hevig naar buiten, maar steeds wordt mijn blik weer naar hij en zij getrokken. Heeft iets te maken met witte beren. Als je ergens niet aan wilt denken of ergens niet naar wilt kijken dan doe je het lekker toch. En ja hoor, het leek de langverwachte balkonscène bij een koninklijk huwelijk wel.

Ik vind het prima als mensen van elkaar houden.

Maar op zich vind ik het nog meer prima als ze dat vooral aan elkaar laten zien als ík het niet kan zien.

Liefde en zonde.

Ik schreef deze een tijdje geleden (op thatpoetwantstofly) en ik geloof dat het waar is. In ieder geval voor mij.

--

het is met de liefde

als met de zonde

hetgene

degene

wat of wie ik

wil doe ik niet

krijg ik niet

en hetgene

degene

wat of wie ik

niet wil doe ik

is altijd te krijgen.

Mirrors. And smoke.

Omdat hij door mijn hoofd speelt.

Niet zoveel nieuws.

Ik kan me er niet zo toe zetten om te bloggen steeds. Ik weet niet wat het is, maar ik heb er op de één of andere manier niet zo'n zin in. En toch ben ik deze week helemaal niet buitengewoon druk. Misschien is het dat gewoon. Maar wat ik wel te vertellen heb is:

1.). Dat de Open Doorsdag afgelopen zaterdag echt heel indrukwekkend was. Verschillende christenen gezien uit landen waar christenen vervolgd worden en het is echt heel bijzonder om te zien hoe zij voor hun geloof gaan - ondanks de consequenties die dat voor hen kan hebben. (Kom ik aan met mijn 'ik bid maar niet voor dingen, want als het dan niet gebeurt moet ik weer aan cognitieve dissonantiereductie doen door mezelf ervan te overtuigen dat God toch écht wel bestaat'). Ik realiseer me ook dat ik vroeger veel meer blogde over wat ik geloof. En het is ook niet zo dat ik het niet geloof ofzo, maar ik twijfel veel te veel - en misschien wil ik wel de schijn ophouden dat dat niet zo is, maar het is dus wel zo.

2.) Dat ik heb genoten van cognitieve & gedragstherapie, het vak dus. Omdat de docente leuk was en de groep heel leuk was en heel veilig voelde en het goed is om dingen over jezelf te leren en omdat het ook goed is om te leren om therapie te geven. En daarnaast is het gewoon heel erg lekker om gezellig met z'n drieën bij de Douwe Egberts in een luie stoel te zitten. Liefst met speculaas of kaneelcappuccino. (Dat is een truc, als je van cappuccino houdt kun je er koekkruiden of kaneelpoeder doorstrooien, which makes it more tasteful).

3.) Ik vind dagjes bij m'n oudste zus altijd heel gezellig.

4.) De herfst is ontploft. Of in ieder geval geëxplodeerd. Ik heb heel veel zin om het bos in te gaan en foto's te maken van bomen die in vuur en vlam staan. (Waarvoor laten ze in het midden).

5.) Maandag gaan we weer naar Tzahal. Voor iedereen die van feestjes houdt is Tzahal een enorme aanrader: de band van het Israëlische leger die écht heel mooie muziek maakt wat nogal dansbaar is enzo :).

Niemand wil me. (Een blunder).

Het duizelt me echt een beetje.

Stom gezoek naar een stageplek ook. Misschien word ik toch maar gewoon putjesschepper ofzo. Daar hoef je tenminste niet voor te leren. (Of ik moet in een volgende sollicitatie zetten dat dít mijn blog is. Benieuwd of ik nog mag komen dan. Vast niet).

Anyway, ik heb nog een mooi verhaal voor iedereen die van hele domme blunders houdt. (Ik vind ze van anderen altijd een beetje leuker dan van mezelf). Ik ben dus als een malle aan het solliciteren voor die stages en ik twee afwijzingen binnen (weet ik ook eens hoe dat voelt), heb van één praktijk te horen gekregen dat 'ze niet meer aan stagiaires doen vanwege het vele werk wat het meebrengt' en heb nog twee brieven in afwachting. (En ben nadenkende voor nieuwe brieven, omdat je er minstens zeven schijnt te moeten schrijven). Ik was alleen dus een beetje gefrustreerd door dat idee dat je als wannabepsych alleen maar 'lastig' bent. En het was vrijdagavond en ik had een verjaardag.

Ik zat naast m'n zus die met m'n neefje aan het praten was. Dus ik zei tegen haar dat ik m'n hart weleens wilde luchten. Een neefje van haar, een paar jaar ouder dan ik, die tegenover me zat, zei dat ik dat dan wel even tegen hem mocht doen. Dus ik dacht, laat ik eens even er wat drama ingooien en proberen wat medelijden op te wekken. Dus ik (insert dramatiek) zei: "Ik voel me zo overbodig". Soms kijken mensen je, als je iets zegt, aan alsof ze water zien branden en boven hun hoofd knippert dan een vraagteken. Aan en uit. Dus ik dacht, laat ik me, nog steeds vol dramatiek, nader verklaren, dus ik zei: "Niemand wil me".

Op dat moment realiseerde ik me hoe dom dit was. Want ik had er nog helemaal niet bijgezegd dat het om het solliciteren ging..


Ik wist niet dat ik zo rood kon worden.

Almost finished.

Ik lag in bed en ik sliep bijna. Ik was die tas dus aan het haken en inééns schoot het door m'n hoofd dat het wel grappig zou zijn om met vilt iets te appliceren. (Als je wakker bent komt je niet op zulke ideeën, maar als je bijna slaapt.. heel strange).

En nu ben ik dus druk met vragenlijsten invoeren in Netquestionnaires. Poor me, want het zijn niet alleen vragenlijsten voor m'n eigen onderzoek dus het is enorm veel werk. Maar het geeft wel voldoening (en een pijnlijke nek, dat vooral).

Kleurtjes enzo.

De laatste keer dat ik een kleurtje door mijn haar deed was ik net zeventien. Ik heb m'n haar toen niet echt geverfd - het was zo'n halvegare kleurshampoo die er na zoveel wassingen uit zou moeten zijn, maar een half jaar later was m'n haar nog redelijk rood. En nu, nu ben ik zo'n vijf jaar verder (argh, dat gaat zo snel) en voor het eerst in al die tijd staat er dus een potje te wachten met een leuk kleurtje - niet te schokkend, gewoon middenbruin. Maar nu durf ik eigenlijk nog niet..